ปัจจุบันเราจะพบเห็นคนพรรค์นี้ได้ทั่วไป ไม่เว้นแม้แต่ว่าจะเป็นที่ไหน?
แต่ที่อันตรายที่สุดเห็นจะเป็นที่บ้าน เพราะพวกนี้เราจะไม่สามารถหนีพ้น มันคอยถากถาง และทำลายเราทุกวิถีทาง โดยไม่แคร์ว่าจะมีผลกระทบใดๆ กับตัวเขาเอง แต่ผมว่าเรื่องที่บ้านจะเอามาทำพ็อกเก็ตบุ๊คขาย ผมว่าได้เป็นซีรีย์ยาวเลย คงจะเป็นประโยชน์กับครอบครัวสมัยใหม่และสังคมในยุคต่อไปอย่างแน่นอน ฮาฮา
คนพันธุ์หลอน คือ อะไร? คนพันธุ์หลอน คือ คนโรคจิตที่ชอบคิดไปเอง ไม่พอ มันยังคิดบ่อยๆ คิดมากๆ จนในที่สุดก็ทนไม่ได้ เลยชอบหลอนประสาทคนอื่น หลายคนอ่านมาถึงนี่ก็อาจจะอยากบอกผมว่า "เฮ้ย มึงก็หลอนนะนี่" ใช่ เพราะผมติดโรคประสาทหลอนมาจากไอ้วิตกจริตพวกนี้มาแล้ว เรียกว่ามันเป็นโรคระบาด (Disease) อย่างหนึ่งก็ได้ วิธีการหยุดมันก็ไม่ง่ายด้วย เพราะต้องให้ทุกๆ คนร่วมมือกัน "เลิกหลอน"
ไอ้วิตกจริตพวกนี้จะมีอาการทางประสาท เนื่องจาก ตัวเองไม่รู้จักปลง ไม่รู้จักปล่อยวาง เลยไม่สามารถจะช่วยเหลืออะไรคนอื่นได้ เรียกว่าไม่เป็นประโยชน์อะไรกับสังคม เพราะคนพวกนี้นี่ "จิตใจเขายอมแพ้แล้ว" จริงๆ มันก็ไม่ได้เป็นปัญหาอะไรสักเท่าไหร่ ถ้าเขาไม่ออกมายุ่งกับคนอื่น อีกวิธีที่จะจัดการกับคนพวกนี้ ก็ต้องอาศัยการร่วมมือว่า "ไม่ควรให้คนหลอน มีโอกาสทางสังคม"
ผมเล่าเรื่่องให้ฟังดีกว่า เอาเรื่องที่ผมแค้น แต่ทำอะไรเขาไม่ได้ เนื่องจากกฎหมายบ้านเมือง (ผมอยากจะฆ่าเขาให้ตายอย่างทรมานด้วยมือของตัวเอง) เรื่องแรกเลย เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นมาสี่ห้าปีได้แล้ว...
วันนั้นผมอยู่ที่ร้าน Trekking Conner
(Trekking Thai เก่า ก่อนย้ายมาอยู่ที่สนามเป้า) เป็นร้านอาหารศูนย์รวมของคนชอบเที่ยว แต่วันนั้นผมไปแต่เย็น คนที่เที่ยวส่วนใหญ่ก็จะเป็นมนุษย์เงินเดือนมากกว่า ในร้านเลยไม่มีใคร ผมก็นั่งของผมอยู่ดีๆ คนเดียวในร้าน ปรากฎว่ามันมีไอ้หลอนครับ ตัวเตี้ยๆ ดำๆ (น่าจะสูงราวๆ 160 cm.) เดินผ่านโต๊ะผมเพื่อขึ้นไปข้างบน แล้วพูดว่า
"อย่าบ้าดาราให้มันมาก"
อ้าว เหี้ยอะไรวะเนี่ย??? กูละงง แต่เท่าที่ไปสืบนั่น สืบนี่มา เห็นว่าที่คนชอบเที่ยวกันก็เพราะ ส่วนมากเขาดูรายการโทรทัศน์อะไรสักอย่างนี่แหล่ะ เรียกว่าบ้าเห่อตามดารา แต่ผมไม่เคยดูรายการนี้เลย
"ไอ้หน้าเหี้ยนี่มันอย่างดูถูกกูเลย"
จริงๆ ผมว่า ผมพยายามเฉยๆ แต่เชื่อหรือเปล่าว่าที่ผ่านมากว่าครึ่งทศวรรษนี่ผมไม่เคยลืมเรื่องนี้ได้เกินเดือน เรียกว่า "หลอน" เพราะ "คนพันธุ์หลอน" คิดดูว่า อาทิตย์นึงผมนึกถึงเรื่องนี้มาได้ครั้งนึง ปีนึงผมเสียเวลาไปกับเรื่องนี้เท่าไหร่กัน แค่ที่นังพิมพ์ตอนนี้ก็สิบนาทีแล้ว
นี่แหล่ะทำไมผมถึงเกลียดไอ้พวกประสาทหลอน
สรุปว่า ตั้งแต่นั้นมา ถ้าไม่ใช่คนที่รู้จักกันมาก่อน ผมจะไม่ไปเที่ยวด้วยเลย เนื่องจากจะเจอพวกหลอนๆ ประจำ ประเภทเห็นกล้อง เห็นเลนส์ผมแล้วประสาทหลอน จนโพล่ง และปากดีขึ้นมานี่ก็เยอะเหมือนกัน อ้อ แต่ไม่ค่อยติดใจเท่าไอ้เหี้ยนี่
เพราะ ไอ้เหี้ยนี่มันดูถูกผมว่า "ผมเป็นแอ๊บแบ๊วบ้าดารา"
อีกเรื่องนึงที่ทำให้ผมประสาทกินบ่อยๆ ก็คือ มีอาจาร์ยคนหนึ่ง ชื่อว่า "สรงกาม โพเซดอน" แกจะประสาทไม่ดีที่สุดในกลุ่มคนที่ผมเหม็นขี้หน้า วันนึงแกมีอบรมฯ ที่ศูนย์ประชุมแห่งชาติฯ ไอ้เราก็แน่นอน คนยังไม่ยอมแพ้ ย่อมไม่ยอมเสียโอกาสในการเรียนรู้ เพราะความเห็นขัดแย้งกัน (จริงๆ ไม่ใช่ความเห็น เพราะผมว่าความเห็นผมนี่มันเป็นความจริง, ฮา) ก็เลยเข้าไปฟังด้วย แต่ผมไปสายสักสิบนาทีได้...
หลังจากนั่งไปได้สักพัก แกก็เหลือบมาเห็นผมแล้วพูดเสียงดังว่า
"ฟิล์มพันล้านเมกะพิคเซล"
หึหึหึ
ปล. คนเราถ้าไม่พูด ไม่มีใครรู้หรอกครับ "ว่าโง่" แต่ผมไปทำงานต่อหล่ะ
ปล. 2 วันนี้ผมเสียเวลาไปยี่สิบนาทีเพื่อระลึกถึง "คนพันธุ์หลอน"
ฟังไม่ค่อยชัดอ่ะน้า แต่อย่างน้อยก็ทำให้รู้ว่าไอ้หลอนมีจริง 